มุกดาหาร ตอนที่1

ช่วงนี้มิสเตอร์ลีมีงานที่ต้องทำมากเกี่ยวกับกาแฟของเราทั้งการ Roasting&Cuppingกาแฟที่ผ่านการชิมแล้วและที่อยู่ในขั้นการทดสอบเพื่อเตรียมพร้อมกับฤดูการใหม่ที่กำลังจะมาถึง จึงไม่ค่อยจะมีเวลาซักเท่าไหร่เอาเป็นว่าแนะนำที่ท่องเที่ยวปีใหม่ดีกว่า
เมื่อคราวที่คุณหมออ้อนและครอบครัวซึ่งเป็นญาติสนิทกันมีความประสงค์ที่อยากมาเที่ยวแถวอิสานบนเงื่อนไขที่ต้องรถไม่เยอะไม่แย่งกันกินแย่งกันใช้อะไรประมาณนี้ บทสรุปจึงมาลงที่มุกดาหารสุดเขตอิสานติดแม่น้ำโขงซึ่งจำได้ว่าผมเคยพาแม่ผมไปที่นั้นครั้งแรกน่าจะเกือบๆ 30 ปี(โฮโห้….รู้สึกแก่จัง) มาคราวนี้นั่งรถตู้สบายไปช่างปีใหม่พอดีตอนก่อนเดินทางอากาศเย็นไม่หนาวมากแต่ไปถึงนั้นหนาวมากที่เดียวไม่ใช่เพราะอุณหภูมิที่ต่ำมากอะไรแต่เป็นเพราะลมแรง

เส้นทางที่ใช้คือขอนแก่นกาฬสินธุ์สมเด็จบัวขาวมุกดาหาร
เริ่มด้วย “หลวงปู่จาม มหาปุญโญ” พระอาจารย์สายกรรมฐานชื่อดังแห่งวัดป่าวิเวกวัฒนาราม
อ.คำชะอี จ.มุกดาหาร
13589209561358920963l IMG_7388 IMG_7397

ด้วยสิริรวมอายุ 103 ปี และตลอดระยะเวลา 70 ปีที่หลวงปู่จามตั้งใจเจริญพุทธคุณ ตามรอยคำสอนของพระศาสดา รวมทั้งคำสั่งสอนของครูบาอาจารย์ทั้งหลาย ได้สร้างคุณประโยชน์ให้กับพุทธศาสนาไว้อย่างมากมายIMG_7413 IMG_7409 IMG_7401 IMG_7406 IMG_7398

โอวาทสั่งลา”หลวงปู่จาม ข้อสุดท้าย

ตายแล้วอย่าทำบุญอุทิศให้ บุญของผู้ข้าฯทำไว้แล้ว การสวดกุสลามาติกาก็อย่าทำให้เป็นเรื่องยุ่งยากวุ่นวาย ผ้าบังสุกุล ผู้ข้าฯก็ไม่เอา เอาแต่ไฟเผา ขี้เถ้ากระดูกเหลือก็ให้ขุดหลุมฝังเสียให้เรียบร้อย หรือไม่ก็เอาไปทิ้งลงแม่น้ำโขงให้หมดเรื่องไป “อย่างได้เมาเถ้าเมากระดูก”

เดินทางต่อไปจนสุดเขตสยาม ณ.ริมฝั่งแม่น้ำโขงIMG_7439
IMG_7430IMG_7460บรรยากาศริมน้ำโขงแตกต่างกันออกไปในแต่ละพื้นที่จากสามเหลี่ยมทองคำเรื่อยมาแต่ที่สัมผัสชัดเจนคือความสดชื่นแห่งสายน้ำIMG_7450 IMG_7458 IMG_7456
ริมโขงฝั่งมุกดาหารบรรกาศการจับจ่ายซื้อของแหล่งที่สำคัญคือตลาดอินโดจีนIMG_7469 IMG_7457
คราวหน้าจะไปเดินตลาดแรง(เย็น)ตลาดเช้า เต็มไปด้วยสีสรรของอาหาร 3 ชาติ ไทย,ลาว,เวียดนาม และสถานที่ที่ได้ชื่อว่าสวยงามและศักดิ์ที่สุดแห่งอิสานไทยลาวและลุ่มน้ำโขง
” พระธาตุพนม ”

จริงๆมีเรื่องลาวเกี่ยวกับกาแฟมากมายอันน่าจะเป็นประโยชน์ต่อผู้ที่ชื่นชอบเสน่ห์แห่งกาแฟ แต่ตอนนี้กำลังสมองหนักอึ่งอยู่กับการพัฒนากาแฟและเทคนิดการคั่วและอื่นๆ ถ้าว่างจะพยายามเขียนสิ่งละอันพรรณละน้อยฝากแล้วกัน